این متن عاشقانه و عرفانی، بیانگر درد فراق و اشتیاق به معشوق (که میتواند هم انسان باشد و هم خدا) است. شاعر از غم هجران مینالد، ولی در عین حال، معشوق را داروی درد خود و گل باغ بهشت میداند. او حاضر است حتی از بهشت بگذرد، تنها برای رسیدن به کوی جانان. در پایان، شاعر به حسین(ع) و شاه معنیدان (که احتمالاً اشاره به امام زمان(عج) دارد) توسل میجوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از اشارات مذهبی مانند اشاره به حسین(ع) و شاه معنیدان ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابلدرک نباشد.
شماره ۱۹۹ - ای غم سودای تو خلوت نشین جان من
درد روح افزای تو سرمایه درمان من ۱
تو گل باغ بهشت و جان من بستان آن
تا برفتی رفت بی تو رونق بستان من ۲
چشم من جام شرابست و دل زارم کباب
تا مگر گردد خیال تو شبی مهمان من ۳
گر بصورت گشته ام غایب ز جانان باک نیست
نیست غایب جان و دل از حضرت جانان من ۴
با سر کویت فراغت دارم از باغ بهشت
نیست غیر از کوی جانان روضه رضوان من ۵
گوشوار جان کند از در الفاظ حسین
گر رسد شعرت بگوش شاه معنی دان من ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.