شماره ۱۹۱ - نتوان لعل فرح بخش تو را جان گفتن

نتوان لعل فرح بخش تو را جان گفتن
کانچه آید به دهان پیش تو نتوان گفتن ۱

عارضت را که بر او مهر فلک دربان است
روشن است اینکه نیارم مه تابان گفتن ۲

قامتت را که از او طوبی و جنت خجل است
راستی را نتوان سرو خرامان گفتن ۳

گفتم از طره ی خال تو پریشان حالم
گفت باری ز تو عیب است پریشان گفتن ۴

گفتمش از تو فراوان غم و محنت دارم
گفت حاصل چه از این هرزه فراوان گفتن ۵

آخر ای دوست که با محنت و درد تو مرا
نیست حاجت سخن راحت و درمان گفتن ۶

آشکارا چو مرا سوخته ای همچو حسین
تا به کی با دگری قصه ی پنهان گفتن ۷