شماره ۱۵۵ - تو پادشاه و من از بندگان درگاهم

تو پادشاه و من از بندگان درگاهم
بغیر تو ز تو چیز دگر نمی خواهم ۱

سزد که بر سر عالم علم برافرازم
کز آن زمان که غلام توام شهنشاهم ۲

بسوز آتش سودای تو همی سازم
سمندرم من و این آتش است دلخواهم ۳

اگر چه بیخود و مجنون شدم هزاران شکر
که از لطافت لیلی خویش آگاهم ۴

بر آستان تو چون راستان مقیم شوم
اگر بصدر جلالت نمیدهی راهم ۵

ز خدمتت نروم زانکه از غلامی تست
همه سعادت و اقبال و منصب و جاهم ۶

به پیش خویش بخوانی شبی حسینی را
بگوش تو چو رسد ناله سحرگاهم ۷