این متن عرفانی درباره عشق الهی و فداکاری در راه آن است. شاعر بیان میکند که برای رسیدن به حقیقت و معرفت، باید از تعلقات دنیوی گذشت و خود را فدای معشوق حقیقی کرد. متن بر مفاهیمی مانند ایثار، شهود عرفانی، دوری از دنیاپرستی و رسیدن به کمال معنوی تأکید دارد.
محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده و زبان شعری فاخر نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۳۰ - رموز عشق تا با ما نیامیزی نیاموزی
که گوهر تا خزف از کف نیندازی نیندوزی ۱
شهود شاهد هستی نمی شاید ز هر پستی
که شمع جمع را تا قد نیفرازی نیفروزی ۲
اگر با شمع رخسارش بسازی همچو پروانه
بقربانی بسوزی تا نمی سازی نمی سوزی ۳
ندارد جام جم بی می نمایشهای گوناگون
نه هم بی بادۀ صافی صفائی باد نوروزی ۴
بروی و موی جانان کی توانی دیده کردن باز
تو که چشم طمع از جان نمی بندی نمی دوزی ۵
برو فرزانه از این گنبد فیروزه گون بالا
که در فرزانگی باشد هزاران فرّ و فیروزی ۶
نگیری روزه تا از آرزوهای جهان عمری
نگردد مفتقر! روزی ترا دیدار او روزی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.