این متن شعری است که با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، عشق و ستایش را نسبت به معشوق یا شخصیتی برجسته بیان میکند. شاعر از عناصری مانند اسکندر، افلاطون، ارسطو، و لقمان برای نشان دادن عظمت معشوق استفاده کرده است. همچنین، تأثیرات عمیق عشق و سودای معشوق بر زندگی و اندیشههای شاعر توصیف شده است.
متن دارای مفاهیم عمیق ادبی و استعارههای پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوانتر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و فلسفی ممکن است برای سنین پایین نامفهوم باشد.
شماره ۱۱۶ - زلال خضر می جوشد ز لعل نوشخند تو
هزاران همچو اسکندر گرفتار کمند تو ۱
ز صهبای تو افلاطون درون خم بسر برده
ز سودای تو جالیموس عمری دردمند تو ۲
ارسطالیس باشد کاسه لیس خوان رندانت
فنون حکمت لقمان بود رمزی ز پند تو ۳
مه نو در حضیض و اوج اندر مشرق و مغرب
نمی یابد مجال بوسه بر نعل سمند تو ۴
شناور چشمۀ خاور در این دریای بی پایان
مگر روزی شود بر آتش غیرت سپند تو ۵
منم طوطی شکر خا بهنگام ثنا خوانی
خصوصاً چون کنم باد از دهان پر ز قند تو ۶
اگر بر چرخ اطلس برکشم دیبای مدحت را
بسی کوته بود بر سرو بالای بلند تو ۷
حریفی گر زند حرفی ز نظم ناپسند من
ندارد مفتقر با کی اگر باشد پسند تو ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.