این شعر از حافظ، بیانگر درد و رنج عشق، انتقاد از ریا و تظاهر، و ستایش سادگی و آزادگی است. شاعر از جفای معشوق و دوستان نادرست شکایت میکند و در نهایت به دنبال نظری بیشتر از معشوق است. همچنین، او بر اهمیت مهر و وفا تأکید میکند و از عاقبتاندیشی خودپرستان انتقاد میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۸۴ - تا بکی ای نوش جان می زنیم نیشتر
زخم از این بیشتر یا دل از این ریشتر ۱
ز آه من اندیشه کن بیخ جفا تیشه کن
مهر و وفا پیشه کن بیشتر از پیشتر ۲
در نظر اهل دل سادگی آزادگی است
جز متصنع مدان از همه بد کیش تر ۳
عاقبت اندیشی از عاشق صادق مجوی
نیست کس از خودپرست عاقبت اندیش تر ۴
دشمن جان شد مرا مدعی دوستی
وز همه بیگانه تر هر که بدی خویش تر ۵
ای بنصاب جمال یافته حدّ کمال
نیست مرا آرزو جز نظری بیشتر ۶
خرمن حسن ترا موقع احسان بود
مفلسم و مفتقر از همه درویش تر ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.