این شعر عاشقانه بیانگر درد و رنج عشق نافرجام است. شاعر از دوری معشوق، تأثیر زیباییهای او بر دل، و بیپناهی خود در برابر عشق میگوید. او با تصاویری مانند تیر غمزه، ماه پاره، و شمع، احساسات خود را به تصویر میکشد.
مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند درد عشق و اندوه نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۷۴ - به جرم آنکه عاشقم ز من کناره می کند
دچار درد عشق را بدرد چاره می کند ۱
به عرصه ای که یکه تاز حسن او قدم زند
هزار رخنه در دل در صد سواره می کند ۲
فروغ روی او چنان زند ره خیال را
که عقل پیر پردۀ خیال پاره می کند ۳
فدای ماه پاره ای شوم که تیر غمزه اش
دو نیمه قرص ماه را به یک اشاره می کند ۴
چه لاله داغم از غمش ولیک خوش دلم که او
چه شمع ایستاده و مرا نظاره می کند ۵
هر آنچه می کند به من نگار ماهروی من
نه چرخ کجروش نه طالع و ستاره می کند ۶
شب است روز تار من ز درد بیشمار من
مگر بلای عشق را کسی شماره می کند ۷
ز سوز آه مفتقر چرا حذر نمی کنی
مگر نه سوز او اثر به سنگ خاره می کند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.