شماره ۵۱ - صبح ازل از مشرق حسن تو دمیده است

صبح ازل از مشرق حسن تو دمیده است
تا شام ابد پردۀ خورشید دریده است ۱

حیف است نگه جانب مه با مه رویت
ماه آن رخ زیباست هر آن دیده که دیده است ۲

هرگز نکنم من سخن از سرو و صنوبر
سرو آن قد و بالا است هر آن کس که شنیده است ۳

ای شاخۀ گل در چمن «فاستقم» امروز
چو سرو تو سروی بفلک سر نکشیده است ۴

تشریف جهان گیری و اقلیم ستانی
جز بر قد رعنای تو دوران نبریده است ۵

ای طور تجلی که ز سینای تو موسی
مرغ دلش اندر قفس سینه طپیده است ۶

سرچشمۀ حیوان نبود جز دهن تو
خضر از لب لعل نمکین تو مکیده است ۷

از ذوق تو بلبل شده در نغمه سرائی
وز شوق تو گل بر تن خود جامه دریده است ۸

ای روی دلارام تو آرام دل ما
باز آ که شود رام من این دل که رمیده است ۹

باز آ که به از نفخۀ وصل رخ جانان
بر سوختۀ حجر نسیمی نوزیده است ۱۰

لطفی بکن و مفتخرم کن بغلامی
کس بنده به آزادگی من نخریده است ۱۱

در دائرۀ شیفتگان دیدۀ دوران
آشفته تر از مفتقر زار ندیده است ۱۲