شاعر در این متن به بیان عشق و محبت خود به معشوق میپردازد و از درد دوری و بیتوجهی او شکایت میکند. او از معشوق میخواهد که حتی با نگاهی کوچک به او توجه کند، زیرا این تنها پناهگاه اوست. شاعر همچنین به یادآوری محبت ازلی و امید به لطف معشوق اشاره میکند و در نهایت از او راهنمایی و کمک میطلبد.
این متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک کامل آن نیاز به بلوغ عاطفی و تجربهی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
شماره ۴۵ - دلبرا گر بنوازی بنگاهی ما را
خوشتر است ار بدهی منصب شاهی ما را ۱
بمن بی سر و پا گوشۀ چشمی بنما
که محال است جز این گوشه پناهی ما را ۲
بر دل تیره ام ای چشمۀ خورشید بتاب
نبود بدتر از این روز سیاهی ما را ۳
از ازل در دل ما تخم محبت کشتند
نبود بهتر از این مهر گیاهی ما را ۴
گرچه از پیشگه خاطر عاطر دوریم
هم مگر یاد کند لطف تو گاهی ما را ۵
باغم عشق که کوهیست گران بر دل ما
عجب است ار نخرد دوست بکاهی ما را ۶
نه دل آشفته تر و شیفته تر از دل ماست
نه جز آن خاطر مجموع گواهی ما را ۷
مفتقر راه بمعمورۀ حسن تو نبود
بده ای پیر خرابات تو راهی ما را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.