این شعر عرفانی و عاشقانه، بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و جستجوی معنوی اوست. شاعر از بیقراری دلش، حیرت عقل در برابر طبع بلندپروازش، و تنهایی خود سخن میگوید. او از معشوق میخواهد که به او توجه کند و غم تنهاییاش را تسکین دهد. در نهایت، شاعر به بیاعتباری دنیا و ارزش حقیقت اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات به سطحی از بلوغ فکری نیاز دارند.
شماره ۴۲ - بسامانی رسان یارا سر سودائی ما را
و گر نه ده شکیبائی دل شیدائی ما را ۱
براق عقل در حیرت شود از رفرف طبعم
چه بیند گاه همت آسمان پیمائی ما را ۲
بگلزار معارف بلبلم کن ای گل خوشبو
ببین دستان سرائی و چمن آرائی ما را ۳
مناز ای گنبد مینا برفعت کین خم گردون
حبابی بیشتر نبود خم مینائی ما را ۴
بفرما جلوه ای ای شمع جمع نرم جانبازان
ببین آنگاه چون پروانه بی پروائی ما را ۵
بشکر آنکه یکتائی تو در اقلیم زیبائی
بخور گاهی بغمخواری غم تنهائی ما را ۶
بعشق ذکر و فکر نقش باطل صرف شد عمری
بسوزان ای حقیقت دفتر دانائی ما را ۷
شد از ترک عنایت بی نهایت مفتقر رسوا
چرا چندین پسندی خواری و رسوائی ما را ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.