خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق و وابستگی شدید به معشوق سخن می‌گوید. او از باده و مستی به عنوان نمادی برای رهایی از غم یاد می‌کند و عشق را به عنوان جوهره‌ی زندگی خود می‌ستاید. شاعر از معشوق به عنوان شاه قلمرو دل یاد می‌کند و اعلام می‌کند که از هیچ چیز، حتی مرگ، هراسی ندارد.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به باده و مستی ممکن است برای گروه‌های سنی پایین مناسب نباشد.
شماره ۲۶ - گر باده دهد بر باد مرا
گر باده دهد بر باد مرا
از غم بکند آزاد مرا ۱
آن دل که بود از باده خراب
خوشتر ز هزار آباد مرا ۲
ای شاخۀ شمشاد از غم تو
شادم چه نخواهی شاد مرا ۳
ای شاه قلمرو دل چه خوشست
بیداد ترا، فریاد مرا ۴
سودای تو شیرۀ جان منست
با عشق تو مادر زاد مرا ۵
بیمی نکنم از سیل فنا
گر بر کند از بنیاد مرا ۶
من مفتقرم کاین شور و نوا
آن غنچۀ خندان داد مرا ۷
از غم بکند آزاد مرا ۱
آن دل که بود از باده خراب
خوشتر ز هزار آباد مرا ۲
ای شاخۀ شمشاد از غم تو
شادم چه نخواهی شاد مرا ۳
ای شاه قلمرو دل چه خوشست
بیداد ترا، فریاد مرا ۴
سودای تو شیرۀ جان منست
با عشق تو مادر زاد مرا ۵
بیمی نکنم از سیل فنا
گر بر کند از بنیاد مرا ۶
من مفتقرم کاین شور و نوا
آن غنچۀ خندان داد مرا ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵ - آن کیست که بستۀ بند تو نیست
گوهر بعدی:شماره ۲۷ - از نرگس مست تو مخمورم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
