این شعر عاشقانه و عرفانی، بیانگر درد فراق و اشتیاق به معشوق است. شاعر با استفاده از استعارههایی مانند داغ، لاله، نور چراغ، و بادهی شوق، احساسات عمیق خود را نسبت به معشوق بیان میکند. او از فراق و دوری معشوق رنج میبرد و این دوری را حتی از جدایی تن و جان سختتر میداند. در نهایت، شعر با اشاره به نامهی شوق و رسالت عشق به پایان میرسد.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۳ - ای داغ تو لالۀ باغ دلم
وی سوز تو نور چراغ دلم ۱
ای ترا ز لطف تو گلشن جان
وی تازه ز قهر تو داغ دلم ۲
سرگشتۀ کوی تو شد دل من
هرگز نروی بسراغ دلم ۳
امید که هیچ مباد تهی
از بادۀ شوق ایاغ دلم ۴
حقا که فراق تن و جانم
خوشتر باشد ز فراغ دلم ۵
این نامۀ شوق از مفتقر است
یعنی که رسول بلاغ دلم ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.