این متن شعری است که به موضوع عشق و غرور میپردازد. شاعر از عشق به عنوان گنجی پر از راز یاد میکند و به تأثیرات مستیآور هستی بر عقل و شرم اشاره میکند. همچنین، شاعر به مقایسهی خود با دیگران میپردازد و برتری خود را در هنر و خدمت بیان میکند. او از خود به عنوان فردی با اصالت و توانا یاد میکند و دیگران را پایینتر از خود میداند.
این متن دارای مفاهیم فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از واژگان و مفاهیم پیچیدهی شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
بخش ۷۶ - حکمت نظر کردن در چارق و پوستین کی فلینظر الانسان مم خلق
کان یکی گنجیست مالامالْ راز ۱
میرَوَد هر روز در حُجْرهیْ بَرین
تا بِبینَد چارُقی با پوستین ۲
زان که هستی سَخت مَستی آوَرَد
عقلْ از سَر شَرم از دل میبَرَد ۳
صد هزاران قَرنِ پیشَین را همین
مَستیِ هستی بِزَد رَهْ زین کَمین ۴
شُد عَزرائیلی ازین مَستی بِلیس
که چرا آدم شود بر من رئیس؟ ۵
خواجهاَم من نیز و خواجهزادهاَم
صد هُنر را قابِل و آمادهاَم ۶
در هُنَر من از کسی کَم نیستم
تا به خِدمَت پیشِ دشمن بیسْتَم ۷
من زِ آتش زادهاَم او از وَحَل
پیشِ آتش مَر وَحَل را چه مَحَل؟ ۸
او کجا بود اَنْدَر آن دوری که من
صَدْرِ عالَم بودم و فَخْرِ زَمَن؟ ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.