این شعر به موضوع عشق و اهمیت آن در تمایز بین انسان و موجودات دیگر میپردازد. شاعر عشق را نشانهای از انسانیت و عاملی برای ارتقای روحی میداند و از ارباب کمال و فلک الافلاک سخن میگوید. همچنین، او از دوری از حقیقت و طریقت در زندگی مادی انتقاد میکند و در پایان، به عشق و ستایش معشوق میپردازد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۹ - تا نخل امیدم را تو بری
شیرین تر از این نبود ثمری ۱
اندر نظر ارباب کمال
حاشا که چه عشق بود هنری ۲
در منطقه اش فلک الافلاک
نبود جز حلقۀ مختصری ۳
عشق است نشانۀ انسانی
عشق اشت ممیز دیو و پری ۴
تا در طلب آب و علفی
حیوانی و در شکل بشری ۵
از خط طریقت دوراستی
وز علم و حقیقت بی خبری ۶
ای ماه جهان افروز بکن
بر بام سیه رویان گذری ۷
من مشتری تو و مفتقرم
خو کرده چه زهره بنغمه گری ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.