شمارهٔ ۱ - فی رجوع الحرم الی المدینه الطیبه

به سوی وطن بازگشتند یاران
خروشان چه رعد، اشکباران چه باران ۱

چه لاله فروزان و چون شمع سوزان
ز داغ غم و دوری گلعذاران ۲

چمن شد پر از قمری شورش انگیز
بر آمد ز گلشن نوای هزاران ۳

نوای حجازی ز هر سو بپا شد
ز شور عراقیّ آن سوگواران ۴

گروهی اسیر غم نوجوانان
گروهی زمین گیر آن شهسواران ۵

بلعید، پرورده هر یک جوانی
ولی شام شد صبح امیدواران ۶

چه بر آستان رسالت رسیدند
ز کف شد قرار دل بی قراران ۷

چه برگ خزان ریخته از چپ و راست
باشک روان همچه ابر بهاران ۸

بسر بسکه خاک مصیبت فشاندند
حرم گشت چون کلبۀ خاکساران ۹

مهین بانوی خلوت کبریائی
بگفت ای سر و سرور تاجداران ۱۰

ز کوی حسین تو دارم پیامی
که برده است هوش از سر هوشیاران ۱۱

لبش خشک و تن غرقۀ لجۀ خون
سرش روی نی رهبر رهسپاران ۱۲

پس از زخم های فراوان کاری
نگویم چه کردند آن نابکاران ۱۳

به پیرامنش نونهالان نامی
چگویم ز جانان و آن جان نثاران ۱۴

گر از بانوان نبوت بگویم
دل سنگ گرید بر آن داغداران ۱۵

ز بیداد گردون دل بانوان خون
چه رفتند در محفل میگساران ۱۶

گر از سختی ما بخواهی نشانه
بود شانۀ من یکی از هزاران ۱۷