شماره ۲۹۲ - تا کی فراق‌نامه‌ات انشا کند کسی

تا کی فراق‌نامه‌ات انشا کند کسی
صد صفحه را به خون دل املا کند کسی ۱

ریزم به دیده چند ز دل خون محض را
تا کی ز کوزه آب به دریا کند کسی ۲

حاصل برای عبرت این روزگار نیست
این دیده را ز بهر چه بینا کند کسی ۳

دنیا است هیچ و هرچه درو هست جمله پوچ
از بهر هیچ و پوچ چه غوغا کند کسی ۴

این خانه را چو وقف بر اولاد کرده‌اند
با این برادران ز چه دعوا کند کسی ۵

چیزی به کس نداد که نگرفت باز از او
دیگر از این جهان چه تمنا کند کسی ۶

طفلان به ما مضایقه از سنگ می‌کنند
خود را دگر برای چه رسوا کند کسی ۷

گردیده صبح پنبه گوش نه آسمان
تا چند آه و ناله بیجا کند کسی ۸

از مغز خشگ، چرب‌زبان بهره‌ای نبرد
در دیگ چوب بهر چه حلوا کند کسی ۹

قصاب هرکه هست فرو مانده خود است
طومار شکوه پیش چه کس وا کند کسی ۱۰