شماره ۱۱۸ - تا دست شانه در شکن زلف یار بود

تا دست شانه در شکن زلف یار بود
روزم ز رشگ تیره چو شب‌های تار بود ۱

گردیده سرخ هر مژه ما ز خون دل
پیوسته دست و دیده ما در نگار بود ۲

وحشت تمام رفت ز یاد غزال‌ها
هرگاه در سر تو هوای شکار بود ۳

آرام رسم کشته شمشیر ناز نیست
گر تن قرار یافته جان بی‌قرار بود ۴

لب‌تشنه‌ای به وادی هجران نمانده بود
از بس که تیر غمزه او آب‌دار بود ۵

شد دیده‌ام به دور خطش اشک‌ریزتر
زآب و هوای عشق خزان در بهار بود ۶

دل کرد آنچه کرد که داغش نصیب باد
خونی که ریخت دیده نه از انتظار بود ۷

خنجر به هم کشیده دو چشمم ز دیدنت
خوش فتنه‌ای ز حسن تو در روزگار بود ۸

قصاب گفته است به جای شکر کلام
قنادی محله او ذوالفقار بود ۹