این متن به موضوع مرگ و حسرت‌های ناشی از کوتاهی‌ها و فرصت‌های از دست رفته در زندگی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که انسان پس از مرگ، نه از مرگ خود، بلکه از تقصیرها و فرصت‌های از دست رفته حسرت می‌خورد. همچنین، تأکید می‌شود که اگر انسان زودتر به فکر اصلاح خود می‌افتاد، از بسیاری از حجاب‌ها و موانع روحی رها می‌شد. متن با توصیف گریه و نوحه‌های دردناک و تأثیر آن بر دیگران پایان می‌یابد.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، موضوع مرگ و حسرت‌های ناشی از آن ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین و نامناسب باشد.
بخش ۳۰ - در تفسیر قول رسول علیه‌السلام ما مات من مات الا و تمنی ان یموت قبل ما مات ان کان برا لیکون الی وصول البر اعجل و ان کان فاجرا لیقل فجوره
که هر آن کِه مُرد و کرد از تَنْ نُزول ۱
نَبْوَد او را حَسْرتِ نُقلان و مَوْت
لیکْ باشد حَسْرتِ تَقْصیر و فَوْت ۲
هر کِه میرَد خود تَمَنّی باشَدَش
که بُدی زین پیشْ نَقْلِ مَقْصدَش ۳
گَر بُوَد بَد تا بَدی کمتر بُدی
وَرْ تَقی تا خانه زوتَر آمدی ۴
گوید آن بَد بی‌خَبَر می‌بوده‌ام
دَمْ به دَم من پَرده می‌اَفْزوده‌ام ۵
گَر ازین زوتَر مرا مَعْبَر بُدی
این حِجاب و پَرده‌ام کمتر بُدی ۶
از حَریصی کَم دَران رویِ قَنوع
وَزْ تکَبُّر کَم دَران چهره‌یْ خُشوع ۷
هم‌چُنین از بُخْلْ کَم دَر رویِ جود
وَزْ بِلیسی چهرهٔ خوبِ سُجود ۸
بَر مَکَن آن پَرّ خُلْد آرای را
بَر مَکَن آن پَرّ رَهْ‌پیْمای را ۹
چون شنید این پَنْد در وِیْ بِنْگَریست
بَعد از آن در نوحه آمد می‌گریست ۱۰
نوحه و گریه یْ درازِ دَردْمَند
هر کِه آن جا بود بر گِریه‌ش فَکَند ۱۱
وان کِه می‌پُرسید پَر کَندن زِ چیست؟
بی‌جوابی شُد پَشیمان می‌گِریست ۱۲
کَزْ فُضولی من چرا پُرسیدَمَش؟
او زِ غَمْ پُر بود شورانیدَمَش ۱۳
می‌چَکید از چَشمِ تَر بر خاکْ آب
اَنْدَر آن هر قَطره مُدْرَج صد جواب ۱۴
گریهٔ با صِدقْ بر جان‌ها زَنَد
تا که چَرخ و عَرش را گریان کُنَد ۱۵
عقل و دل‌ها بی‌گُمانی عَرشی‌اَند
در حِجاب از نورِ عَرشی می‌زی اَند ۱۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
