بخش ۲۴ - در بیان آنک هیچ چشم بدی آدمی را چنان مهلک نیست کی چشم پسند خویشتن مگر کی چشم او مبدل شده باشد به نور حق که بی یسمع و بی یبصر و خویشتن او بی‌خویشتن شده

پَرّ طاووسَت مَبین و پایْ بین
تا که سُؤءُ الْعَیْن نَگْشایَد کَمین ۱

که بِلَغْزَد کوه از چَشمِ بَدان
یُزْلِقونَکْ از نُبی بَر خوان بِدان ۲

اَحمَدِ چون کوه لَغْزید از نَظَر
در میانِ راهْ بی‌گِلْ بی‌مَطَر ۳

در عَجَب دَرمانْد کین لَغْزِش زِ چیست؟
من نَپِنْدارم که این حالت تَهی‌ست ۴

تا بِیامَد آیَت و آگاه کرد
کان زِ چَشمِ بَد رَسیدَت وَزْ نَبَرد ۵

گَر بُدی غیرِ تو دَردَم لا شُدی
صَیْدِ چَشم و سُخْرهٔ اِفْنا شُدی ۶

لیکْ آمد عِصْمَتی دامَن‌کَشان
وین که لَغْزیدی بُد از بَهْرِ نِشان ۷

عِبْرَتی گیر اَنْدَر آن کُهْ کُن نِگاه
بَرگِ خود عَرضه مَکُن ای کَم زِ کاه ۸