شماره ۲۷۹ - خوش آن زمان که چو بخت از درم فراز آیی

خوش آن زمان که چو بخت از درم فراز آیی
غمم ز دل ببری چون جمال بنمایی ۱

رهی که بر دل من غم گشود بربندی
دری که بر رخ من بخت بسته بگشایی ۲

مرا تو بخت بلندی از آن ز من دوری
مرا تو عمر عزیزی از آن نمی پایی ۳

نهاده ام تن خود را به خستگی همه عمر
در این امید که روزی به پرسشم آیی ۴

بیا که یک نفس از عمر بیش باقی نیست
اگر تو رنجه شوی عمر من بیفزایی ۵

ولی تو شاه جهانی و ما گدای درت
کجا به حال گدا التفات فرمایی ۶

تو عشوه ای بدهی جان ز خلق بستانی
کرشمه ای بکنی دل ز خلق بربایی ۷

به مجمعی که تو باشی به شمع حاجت نیست
ز نور ز طلعت خویش انجمن بیارایی ۸

به جز شمایل دیوانگان ز ما مطلب
خرد چه کار کند در دماغ سودایی؟ ۹

مباد هیچ کسی چون جلال در عالم
اسیر عشق و غریبی و درد تنهایی ۱۰