شماره ۲۱۲ - منِ غریب که در هجر یار می گریم

منِ غریب که در هجر یار می گریم
همی نشینم و تنها و زار می گریم ۱

ز سوز گریه من جان خلق می سوزد
بدین صفت که منِ سوگوار می گریم ۲

اگر چو شمع بمیرم به روز غم چه عجب
که من چو شمع به شبهای تار می گریم ۳

بسا که لاله خونین ز اشک من بشکفت
از آن سبب که چو ابر بهار می گریم ۴

به خون دیده ام آغشته است نامه دوست
که می نویسم و بی اختیار می گریم ۵

گهی ز دوری اهل وطن همی نالم
دمی ز فرقت یار و دیار می گریم ۶

چه روزگار و چه روز است این که من دارم
که روزهاست که بر روزگار می گریم ۷

مرا که کار همه گریه است و یار اندوه
عجب مدار که بر کار و بار می گریم ۸

زمین عجب نه که دریا شود ز اشک جلال
بدین صفت که من از هجر یار می گریم ۹