شماره ۱۹۹ - المنّة لِلّه که برآمد همه کامم

المنّة لِلّه که برآمد همه کامم
وان آهوی پدرام درافتاد به دامم ۱

ای بخت! بیا بر من و بر خویش نظر کن
تا خود تو کدامی و من امروز کدامم؟ ۲

اقبال قرینم شد و محبوب رفیقم
عالم به مرادم شد و، ایّام به کامم ۳

ما را نه سر حور و نه پروای بهشت است
حور است مرا یار و بهشت است مقامم ۴

در سایه خورشید جمال تو همه عمر
خورشید سعادت نرود از سر بامم ۵

بودی همه چون شام ز هجران تو صبحم
و اکنون همه چون صبح شد از روی تو شامم ۶

سرگشتگی هجر تو بر من به سرآمد
زین پس همه در گلشن وصل تو خرامم ۷

سهل است گرم عمر به سختی به سرآید
این کام که من یافتم از عمر تمامم ۸

زان روز که نامم به زبان تو برآید
در اوج جلال است ز اقبال تو نامم ۹