شماره ۱۹۶ - شکر است که سجّاده درافتاد ز دوشم

شکر است که سجّاده درافتاد ز دوشم
تا من نتوانم که دگر زهد فروشم ۱

دل هر نفسم پند همی داد که هش دار
المنّة لِلّه که نه دل ماند و نه هوشم ۲

زین پس من و رندی و سر کوی خرابات
وز هر که جهان پند دهندم ننیوشم ۳

شیخم سخنی گفت و دلم زو ننیوشید
ساقی قدحی ده که به روی تو بنوشم ۴

هرچند که پوشیده ام این دلق مرقّع
زنّار هوس می کندم از تو چه پوشم ۵

هر صبح به مسجد چه نهم پای که هر شب
از میکده آرند سوی خانه به دوشم ۶

غلغل به صف قدس درافتد چو درآید
در نیم شبان از در میخانه خروشم ۷

آتش زندم اندر خم و خمخانه افلاک
بر خود چو خُم باده هر آن گه که بجوشم ۸

ای زاهد شب خیز مده دردسرِ ما
کز یا رب تو خواب نیامد شب دوشم ۹

وی چاکر سرحلقه رندان خرابات
من حلقه به گوشان ترا حلقه به گوشم ۱۰

گویند که باز آی جلال از مَی و معشوق
تقدیر چو یاری ندهد هرزه چه کوشم ۱۱