شماره ۱۷۹ - منم کز درت سر به راهی نکردم

منم کز درت سر به راهی نکردم
به جز آستانت پناهی نکردم ۱

بر آنی که خونم به باطل بریزی
گناهی مکن چون گناهی نکردم ۲

من آن نیستم کز خدنگت بنالم
که صد تیر خوردم که آهی نکردم ۳

شدم سیر ازین زندگانی که هرگز
دمی سیر در تو نگاهی نکردم ۴

به چشمم نیامد گل و چشمه بی تو
قناعت به آب و گیاهی نکردم ۵

من از هر مرادی ترا خواستم بس
تمنّای مالی و جاهی نکردم ۶

نگفتم جفاهای زلف تو با کس
شکایت ز دست سیاهی نکردم ۷

مرا چون جلال از در خود چه رانی
که من جز درت قبله گاهی نکردم ۸