شماره ۹۲ - مگر فتنه عشق بیدار شد

مگر فتنه عشق بیدار شد
که خلوت نشین سوی خمّار شد ۱

بگویید با پیر دَ یرِ مغان
که دین کفر و تسبیح زنّار شد ۲

عجب نیست سرّ انا الحق از آن
که مانند منصور بر دار شد ۳

ایا دوستان! موسم یاری است
که کارم بدین گونه دشخوار شد ۴

ایا عاشقان! نوبت زاری است
که احوال زار این چنین زار شد ۵

چه می بود گویی که در داو عشق
که یک باره دست من از کار شد ۶

دلم همچو بلبل بنالید زار
سحر چون صبا سوی گلزار شد ۷

مگر پخت سودای زلفش دلم
که در چنگ محنت گرفتار شد ۸

به عیّاری آموخت اینک جلال
چو جویای آن شیخ عیّار شد ۹