شماره ۵۸ - ماییم و غم عشق و سر کوی ملامت

ماییم و غم عشق و سر کوی ملامت
گم کرده ز بی خویشتنی راه سلامت ۱

شهری ست پر از فتنه و راهی ست پرآشوب
نه روی سفر کردن و نه رای اقامت ۲

رفتی و مپندار که دست از تو بدارم
دست من و دامان تو تا روز قیامت ۳

من پند رفیقان موافق نشنیدم
زیرا شدم آماجگه تیر ملامت ۴

هر کس که نصیحت ز عزیزان نکند گوش
بسیار بخاید سرانگشت ندامت ۵

اشکم که به رخسار تو مانست نشاندم
بر گوشه چشمش به صد اعزاز و کرامت ۶

در سینه عجب نیست که دارد دل بیمار
آن را که خمیده است چو ابروی تو قامت ۷

عیّار که منصور شود بر همه کامی
آنست که بر دار زنندش به علامت ۸

هر شب که جلال از غم دل آه برآرد
سکان سماوات بنالند تمامت ۹