شماره ۱۴ - بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت

بس که جانم ز تمنّای رخ یار بسوخت
دل هر سوخته بر زاری من زار بسوخت ۱

منِ آتش نفس اندر طلبش آه زنان
هر کجا گام نهادم در و دیوار بسوخت ۲

یک نظر حسن رخش پرده برانداخت ز پیش
عالمی را دل و جان از تف انوار بسوخت ۳

با طبیب من دل خسته بگویید آخر
که ز تاب تب هجران تو بیمار بسوخت ۴

دیشب از سرّ اناالحق خبری یافت دلم
بزد آهی و سراپرده اسرار بسوخت ۵

شیخ چون حالت رندان خرابات بدید
خرقه تقوی خود بر در خمّار بسوخت ۶

گر ز پروانه به جز بال نسوزد تف عشق
شمع را بین که سراپای به یک بار بسوخت ۷

آتش شوق که اندر دل مشتاقان زد
آتشی بود کز آن دیده اغیار بسوخت ۸

هرچه جز دوست به بازار دل ما بگذشت
غیر او بود و هم از گرمی بازار بسوخت ۹

بود عمری که درین پرده همی سوخت جلال
چاره کار نمی دید و به ناچار بسوخت ۱۰