خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از عشق، درد و رنج‌های عاشقانه سخن می‌گوید. شاعر از تیرهای عشق، زخم‌های سینه، و میل به نوشیدن شراب برای فراموشی غم‌ها صحبت می‌کند. همچنین، اشاره‌ای به شستشوی دل از غم و تأثیر زیبایی معشوق دارد.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه، دردهای روحی و اشاره به مصرف شراب است که برای درک بهتر، به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، زبان شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
شماره ۶۴ - ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد
ز بهر تیر تو میلِ (میلم) بهر مغاک برد
شدیم خاک که میلش مگر به خاک برد ۱
ز بهر دوختن چاک سینه مژگانت
گذر ز سینۀ مجروح چاک چاک برد ۲
ز لعل نوش تو دل خواست شربت عنّاب
گر ردِ می بر این جان دردناک برد ۳
برای شستن دل از غم جهان یک سر
کجاست می که به یک جرعه ایش پاک برد ۴
بشست شاهدی از دل غم خمار به آب
نبرد گر ببرد نیز آب ناک برد ۵
شدیم خاک که میلش مگر به خاک برد ۱
ز بهر دوختن چاک سینه مژگانت
گذر ز سینۀ مجروح چاک چاک برد ۲
ز لعل نوش تو دل خواست شربت عنّاب
گر ردِ می بر این جان دردناک برد ۳
برای شستن دل از غم جهان یک سر
کجاست می که به یک جرعه ایش پاک برد ۴
بشست شاهدی از دل غم خمار به آب
نبرد گر ببرد نیز آب ناک برد ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۶۳ - بر گلت از عرق گلاب افتاد
گوهر بعدی:شماره ۶۵ - با سلسلۀ زلفی دل میل بسی دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
