بخش ۸ - زبانحال از قول حضرت ابی عبدالله در قتلگاه است

تا خبر دارم از او بیخبر از خویشتنم
با وجودش ز من آواز نیاید که منم ۱

پیرهن گو همه پر باش ز پیکان بلا
که وجودم همه او گشت و من این پیرهنم ۲

باش یکدم که کنم پیرهن شوق قبا
ایکمان کش که زنی ناوک پیکان به تنم ۳

عشق را روز بهار است کجا شد رضوان
تا برد لاله بدامن سوی خلد از چمنم ۴

روز عهد است بکش اسپرم ایعقل ز پیش
تا تصور نکند خصم که پیمان شکنم ۵

می نیاید بکمن راست تن کشتۀ عشق
خصم دون بیهده گو باز ندوزد کفنم ۶

هانفم میدهد از غیب ندا شمر کجاست
گوشتابی که بیاد آمده عهد کهنم ۷

سخت دلتنک شدم همتی ایشهپر تیر
بشکن ایندام بکش باز بسوی وطنم ۸

دایۀ عشق ز بس داد، مرا خون جگر
میدمد آبلۀ زخم کنون از بدنم ۹

کوی مطلع چه عجب گر برم از فارس فارس
تا بمدح تو شها تیر شیرین سخنم ۱۰