بخش ۴۵ - قصهٔ شاعر و صله دادن شاه و مضاعف کردن آن وزیر بوالحسن نام

شاعری آوَرْد شعری پیشِ شاه
بر امیدِ خِلْعَت و اِکْرام و جاه ۱

شاهْ مُکْرِم بود فَرمودَش هزار
از زَرِ سرخ و کرامات و نِثار ۲

پَس وزیرش گفت کین اندک بُوَد
ده هَزارش هَدیه وا دِهْ تا رَوَد ۳

از چُنو شاعرْ نُس از تو بَحْردَست
ده هزاری که بِگُفتم اندک است ۴

فِقْه گفت آن شاه را و فلسفه
تا بَرآمَد عُشرِ خَرمَن از کَفه ۵

دَه هزارش داد و خِلْعَت درخَورَش
خانهٔ شُکر و ثنا گشت آن سَرَش ۶

پَس تَفَحُّص کرد کین سعیِ کِه بود
شاه را اَهْلیَّت من کی نِمود؟ ۷

پَس بِگُفتَندَش فُلان‌الدّین وزیر
آن حَسَن نام و حَسَن خُلْق و ضَمیر ۸

در ثَنایِ او یکی شعری دراز
بَر نبِشت و سوی خانه رفت باز ۹

بی‌زبان و لب همان نَعْمای شاه
مَدْحِ شَهْ می‌کرد و خِلْعَت‌های شاه ۱۰