خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عرفانی و تمثیلی است که از مفاهیم و شخصیت‌های دینی مانند یعقوب، زلیخا، و کنعان استفاده می‌کند تا احساسات عمیق روحانی و عاشقانه را بیان کند. شاعر از استعاره‌هایی مانند دل به عنوان زندان و جهان به عنوان مصر بلاخیز استفاده می‌کند تا حالات درونی خود را توصیف کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعاره‌های پیچیده است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر دشوار خواهد بود. همچنین، برخی اشاره‌های دینی و تاریخی ممکن است نیاز به پیش‌زمینه‌ی فرهنگی و مذهبی داشته باشد.
شماره ۹۷ - دل من کنعانست و چاه سینۀ زندانش
دل من کنعانست و چاه سینۀ زندانش
جهان مصر بلاخیز و خرد یعقوب نالانش
عروس چرخ مینائی بصد کید زلیخائی
کشد هر دم ز رعنائی بسوئی طرف دامانش
الا ایباد روحانی ببر زینماه زندانی
بنزد پیر کنعانی خبر از کید اخوانش
جهان مصر بلاخیز و خرد یعقوب نالانش
عروس چرخ مینائی بصد کید زلیخائی
کشد هر دم ز رعنائی بسوئی طرف دامانش
الا ایباد روحانی ببر زینماه زندانی
بنزد پیر کنعانی خبر از کید اخوانش
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۹۶ - جهان دریای خونابست و ناپیداست پایانش
گوهر بعدی:شماره ۹۸ - چشم بر صیدم نیفکند آنشکار افکن دریغ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
