شماره ۴۱ - تا دل من ریش و لعل و نمکین است

تا دل من ریش و لعل و نمکین است
ریش به از مرهم است گر نمک این است ۱

خرمن مشگست زلف او مزنش هان
شانه که غارتگر صبا بکمین است ۲

سر بزن ای ترک ساده هندوی خط را
اجر غلامی که سرکشید همین است ۳

زاهد اگر آیتی بحسن تو خواهد
خط غبار رخت کتاب مبین است ۴

واعظ از حد مسر فسانه که ما را
سابقه عشق تا بروز پسین است ۵

جذبه عشق آتشی است و تاب نیارد
شیخ تنگ مایه را که خانه بنین است ۶

رشته زلف نگار اگر بکف آری
سست مگیرش دلا که حبل متین است ۷

کشته تیغ ترا گواه چه حاجت
نرگس مست تو خود گواه امین است ۸

نیّر بیدل که رو بکوی تو آورد
خواجه مرانش ز در که ملک یمین است ۹