شماره ۱۰۰ - نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیدار

نخست دیده طلب کن پس آنگهی دیدار
از آنکه یار کند جلوه بر الولابصار ۱

ترا که دیده نباشد کجا توانی دید
بگاه عرض تجلی جمال چهره یار ۲

اگر چه جمله پرتو فروغ حسن ویست
ولی چو دیده نباشد کجا شود نظار ۳

ترا که دیده نباشد چه حاصل از شاهد
ترا که گوش نباشد چه حاصل از گفتار ۴

ترا که دیده پر غبار بود نتوانی
ضفای چهره او دید با وجود غبار ۵

اگرچه آینه داری برای حسن رخش
غبار شرک که تا پاک کرد از زنگار ۶

اگر نگار تو آینه طلب دارد
روان تو دیده دل را به پیش دل بیدار ۷

جمال حسن ترا صد هزار زیب افزود
از آنکه حسن ترا مغز نیست آینه دار ۸