شماره ۸۱ - زند چون آتش حسنش زبانه

زند چون آتش حسنش زبانه
دو صد خرمن بسوزد بی بهانه ۱

دلا گر نیستی پروانه بگذر
که سرکش گشت آتش را زبانه ۲

سَر هستی ندارم بی تو دیگر
که بردارم سَر از این آستانه ۳

دلا دیدی که صد ره با تو گفتم
خط و خال بتان دام است و دانه ۴

چو شمع از سوختن پروا نمیکرد
چرا شد دامنش پروانه خانه ۵

خرابم کرد عشق امّا ندانم
در این ویران نهفت آن گنج یا نه ۶

مرا ساقی سحرگه ساغری داد
که فارغ گشتم از دُرد شبانه ۷

چو ماهی مردم چشمم هراسان
ز موج اشک می گیرد کرانه ۸

بیا ساقی بیا تا مِی بنوشم
به بانگ بربط و چنگ و چغانه ۹

یکی بر کش نقاب از مهر رخسار
که برخیزد غبار از این میانه ۱۰