شماره ۳۴ - روزی که کلک تقدیر در پنجۀ قضا بود

روزی که کلک تقدیر در پنجۀ قضا بود
بر لوح آفرینش غم سرنوشت ما بود ۱

زان پیشتر که نوشد خضر آب زندگانی
مارا خیال لعلت سرمایۀ بقا بود ۲

روزی که میگرفتند پیمان ز نسل آدم
عشق از میان ذرّات در جست و جوی ما بود ۳

ساقی شراب شوقم دیشب زیادتر داد
گر پاره شد ز مستی پیراهنم به جا بود ۴

بر عاصیان هر قوم بگماشت حق بلایی
ما خیل عشقبازان هجرانمان بلا بود ۵

ساقی لباس زهدم صد ره به مِی فروش است
تا پاک شد ز رنگی کالودۀ ریا بود ۶

گر در محیط حیرت غرقم گناه من چیست
در کشتی وجودم عشق تو ناخدا بود ۷

می خاستم که دل را از غم خلاص یابم
داغ جدایی آمد وین آخرالدوّا بود ۸