بخش ۲۰۴ - بیان آنک رفتن انبیا و اولیا به کوهها و غارها جهت پنهان کردن خویش نیست و جهت خوف تشویش خلق نیست بلک جهت ارشاد خلق است و تحریض بر انقطاع از دنیا به قدر ممکن

آن که گویند اَوْلیا در کُهْ بُوَند
تا زِ چَشمِ مَردمان پنهان شوند ۱

پیشِ خَلْق ایشان فَرازِ صد کُه‌اَند
گامِ خود بر چَرخِ هفتم می‌نَهَند ۲

پس چرا پنهان شود کُه‌جو بُوَد
کو زِ صد دریا و کُهْ زان سو بُوَد؟ ۳

حاجَتَش نَبْوَد به سویِ کُهْ گُریخت
کَزْ پِی اَش کُرِّه‌یْ فَلَک صد نَعْل ریخت ۴

چَرخ گردید و نَدید او گَردِ جان
تَعْزیَت‌جامه بِپوشید آسْمان ۵

گَر به ظاهِر آن پَری پنهان بُوَد
آدمی پنهان‌تَر از پَرْیان بُوَد ۶

نَزدِ عاقل زان پَری که مُضْمَر است
آدمی صد بار خود پنهان‌تَر است ۷

آدمی نزدیکِ عاقل چون خَفی‌ست
چون بُوَد آدم که در غَیْب او صَفی‌ست؟ ۸