این متن از زبان پیامبر نقل می‌شود که هشدار می‌دهد در بیان و سخن سحر و فریب وجود دارد. او به فردی به نام بوالکرم توصیه می‌کند که عجله نکند و مسجد و خود را متهم نکند، زیرا دشمنان ممکن است از این موضوع سوء استفاده کنند و بهانه‌ای برای قتل یا تهمت بیاورند. پیامبر از او می‌خواهد که آرام باشد و از تصمیمات عجولانه پرهیز کند تا خود و دیگران را در خطر نیندازد.
این متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و تاریخی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با مفاهیم دینی و ادبی دارد. همچنین، استفاده از زبان شعر کلاسیک و واژگان قدیمی ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال دشوار باشد.
بخش ۱۹۶ - مکرر کردن عاذلان پند را بر آن مهمان آن مسجد مهمان کش
سِحْرًا و حَق گفت آن خوشْ پَهْلوان ۱
هین مَکُن جَلْدی بُرو ای بوالْکَرَم
مَسجد و ما را مَکُن زین مُتَّهَم ۲
که بگوید دشمنی از دشمنی
آتشی در ما زَنَد فردا دَنی ۳
که بِتاسانید او را ظالِمی
بر بَهانه‌یْ مَسجد او بُد سالمی ۴
تا بَهانه‌یْ قَتل بر مَسجد نَهَد
چون که بَدنام است مَسجد او جَهَد ۵
تُهْمَتی بر ما مَنِه ای سختْ‌جان
که نه‌ایم ایمِن زِ مَکْرِ دشمنان ۶
هین بُرو جَلْدی مَکُن سودا مَپَز
که نَتان پیمود کیوان را به گَز ۷
چون تو بسیاران بِلافیده زِ بَخت
ریشِ خود بَر کَنده یک یک لَخْتْ لَخْت ۸
هین بُرو کوتاه کُن این قیل و قال
خویش و ما را در مَیَفکَن در وَبال ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
