بخش ۸ - حکایت در محافظت حال و مراقبت مآل

یکی بار دل در گل افتاده ای
سخن راند در خبث آزاده ای ۱

سخن چین، حدیثش، به آزاده گفت
نگر تا چه سان گوهر راز سفت ۲

که بگذار بیهوده گفتار را
به کج نغمه، مگشای منقار را ۳

مرا هست در پیش، راهی شگرف
به صد حیرتم غرق و دریاست ژرف ۴

به ساحل اگر بخت شد رهنمون
و زین لجه، رخت من آمد برون ۵

ندارم ز بد گفتنش هیچ باک
کجا گیرد آلودگی، جان پاک؟ ۶

وگر برنیاید سبویم درست
شود رشته ها پنبه و کار سست ۷

از آنم نکوتر نگوید کسی
سزاوار ناخوشترم زان بسی ۸

حزین، سیرت رهروان یادگیر
سراسر حدیث جهان بادگیر ۹

تو را با خود افتاده، آموزگار
به نیک و بد کس مبر روزگار ۱۰

حریفان دغلباز و ره پیچ پیچ
مبادا که فرصت ببازی به هیچ ۱۱