بخش ۱۰ - صفت اسب

خرامنده کوهی، فلک پیکری
شتابنده ابری، گران لنگری ۱

به جستن، ز برق دمان گرمتر
به رفتن، ز آب روان نرمتر ۲

به سوی فرازی که بالا رود
عنان بر عنانِ ثریّا رود ۳

نشیبی چو آید ورا پیش پا
چنان اندر آید، که تیر قضا ۴

چو خور را به چوگان سم، گو کند
خور از خوشدلی، رقص پهلو کند ۵

چو ایام بدخواه آید به سر
رسد بر سرش از اجل پیشتر ۶

عنان کش شود گاه تندی چنان
که راز نهان بر لب رازدان ۷

دمی تا فلک چون نگه طی کند
صبا را چو نقش قدم، پی کند ۸

یکی بُرز بالاست، گردون شکوه
زمین از فشار سُم او ستوه ۹

سرِ کوه البرز را زاشُتُلم
فرو کوبد از گرز پولاد سُم ۱۰