خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات از احساس افسردگی و تنهایی خود سخن می‌گوید و با اشاره به جام می و گلشن، به دنبال تسلی و آرامش است. او از دل فشرده و خونین خود یاد می‌کند و ساقی را برای التیام دردهایش فرا می‌خواند.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و نمادهای پیچیده مانند 'خونین دلی' و 'گلگون عذار' است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربهٔ بیشتر نیاز دارد. همچنین اشارهٔ غیرمستقیم به می‌گساری ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامناسب باشد.
شماره ۳۰۰ - افسرده ایم، جام می خوشگوار کو؟
افسرده ایم، جام می خوشگوار کو؟
تنها نشسته ایم به گلشن، هزار کو؟ ۱
چون غنچه، تا فشردهٔ دل در قدح کند
خونین دلیم، ساقی گلگون عذار کو؟ ۲
تنها نشسته ایم به گلشن، هزار کو؟ ۱
چون غنچه، تا فشردهٔ دل در قدح کند
خونین دلیم، ساقی گلگون عذار کو؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۹۹ - به دنبال خرام آن پری رو
گوهر بعدی:شماره ۳۰۱ - سوخته جان دلم یکی، سنبل مشک فام، دو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
