خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از مخاطب می‌خواهد به جای چمن و سایه‌نشینی، به تربت او بیاید و در غمش شریک شود. او از ناله‌های خود به عنوان نشانه‌ای از همدردی یاد می‌کند و از بلبلان چمن می‌خواهد رسم همدمی را رها کنند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند غم و اندوه نیاز به بلوغ فکری برای درک بهتر دارد.
شماره ۲۳۲ - چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار
چمن، به سایه نشینان خرمی بگذار
بیا به تربت ما، خاک بی غمی بگذار ۱
به بانگ نالهٔ ما می توان خروشیدن
به بلبلان چمن، رسم همدمی بگذار ۲
بیا به تربت ما، خاک بی غمی بگذار ۱
به بانگ نالهٔ ما می توان خروشیدن
به بلبلان چمن، رسم همدمی بگذار ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۳۱ - سیمین عذار اوست، ز خط خوش عیارتر
گوهر بعدی:شماره ۲۳۳ - کنون ز تربتم ای شوخ، سرگران مگذر
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
