خلاصه و ردهبندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از احساسات عمیق خود سخن میگوید. او از نور شمع و پروانه به عنوان نمادهای عشق و فداکاری یاد میکند و از ضعفهای خود در بیان احساسات میگوید. در نهایت، او از شعر و گفتار به عنوان ابزاری برای رسیدن به آرامش و شیراز (به معنای آرامش و صلح) یاد میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها ممکن است برای افراد زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۱۱ - در آن محفل که شمع من، تجلی ساز می آید
در آن محفل که شمع من، تجلی ساز می آید
اگر طور است، چون پروانه در پرواز می آید ۱
ضعیفی ها فکنده ست از نواسنجی زبانم را
کنون چون نی، همین از گوش من آواز می آید ۲
حزین از شعر سرجوش فغانی می گساری کن
که از گفتار او کار می شیراز می آید ۳
اگر طور است، چون پروانه در پرواز می آید ۱
ضعیفی ها فکنده ست از نواسنجی زبانم را
کنون چون نی، همین از گوش من آواز می آید ۲
حزین از شعر سرجوش فغانی می گساری کن
که از گفتار او کار می شیراز می آید ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۰ - ز هجران کار دلتنگی به سامان دیر می آید
گوهر بعدی:شماره ۲۱۲ - با سفلگان شراکت روزی، زیان بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.