شماره ۱۸۰ - تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد

تا زلف تو بر دوش و برم سایه فکن شد
هر چاک دلم، جادهٔ صحرای ختن شد ۱

دیدهٔ بخت سیاهم چو گران خواب شود
تیغ مژگان رسای تو سیه تاب شود ۲

سر تسلیم، پی سجدهٔ مستانه به خاک
می گذارم، اگر ابروی تو محراب شود ۳

مرا به خاک چو مژگان اشکبار شود
کفن پر آب تر از ابر مایه دار شود ۴