خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند آتش و بهار و همچنین مفاهیمی مانند می و توبه برای بیان احساسات شاعر استفاده می‌کند. شاعر از شکستن و ناتوانی در برابر عشق و جذابیت معشوق سخن می‌گوید.
متن شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و استفاده از استعاره‌هایی مانند می و توبه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم یا نامناسب باشد.
شماره ۱۷۳ - جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
جز آتش بهار هوا را که بشکند؟
جز می، طلسم توبهٔ ما را کِه بشکند؟ ۱
دست و دل شکسته ام از کار برده ای
بر عارض تو، زلف دو تا را که بشکند؟ ۲
جز می، طلسم توبهٔ ما را کِه بشکند؟ ۱
دست و دل شکسته ام از کار برده ای
بر عارض تو، زلف دو تا را که بشکند؟ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۲ - آزاده، از حیات خود آزار می کشد
گوهر بعدی:شماره ۱۷۴ - آن کیست تا ز کار کسی عقده واکند؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
