خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن بیانگر درد و رنج ناشی از بی‌مهری و حسرت است. شاعر از داغ دل، حسرت‌های ناکام و احساس تنهایی سخن می‌گوید و با تصاویری مانند چراغ مرده، گل حسرت، صحرای شوریده و مزار خشک زاهد، حالات درونی خود را به تصویر می‌کشد.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و تصاویر شاعرانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند حسرت و تنهایی نیاز به بلوغ فکری برای درک کامل دارند.
شماره ۱۳۲ - ز بی مهریّ او، داغم چراغ مرده ای دارد
ز بی مهریّ او، داغم چراغ مرده ای دارد
گل حسرت کشی، نه خورده ای، نه برده ای دارد ۱
نه تنها صرصر فریاد من، شوریده صحرا را
چو دریا چشم پرشورم، نمک پرورده ای دارد ۲
به خاک من گذرکن، تا ببینی لاله زاری را
مزار خشک زاهد، سبزهٔ پژمرده ای دارد ۳
گل حسرت کشی، نه خورده ای، نه برده ای دارد ۱
نه تنها صرصر فریاد من، شوریده صحرا را
چو دریا چشم پرشورم، نمک پرورده ای دارد ۲
به خاک من گذرکن، تا ببینی لاله زاری را
مزار خشک زاهد، سبزهٔ پژمرده ای دارد ۳
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۳۱ - آتشکده ای در جگر سوخته دارم
گوهر بعدی:شماره ۱۳۳ - شوریده سرم، طرهٔ پیچان تو دارد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
