خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از دل پریشان و اندوه خود می‌گوید و از طرّه و قامت معشوق به عنوان نمادهای زیبایی و رنج یاد می‌کند. ناله‌های او دوزخ را در دلش برافروخته و شعله‌های عشق و درد را در وجودش زنده نگه می‌دارد.
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن نیاز به بلوغ عاطفی و شناخت ادبیات کلاسیک دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'دوزخ به دل' و 'شعلهٔ قامت' ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.
شماره ۱۳۰ - سامان پریشان دلی اندوخته دارم
سامان پریشان دلی اندوخته دارم
زان طرّه که بر دوش و بر انداخته دارد ۱
دوزخ به دل، از ناله برافروخته دارم
زان شعلهٔ قامت، که برافراخته دارد ۲
زان طرّه که بر دوش و بر انداخته دارد ۱
دوزخ به دل، از ناله برافروخته دارم
زان شعلهٔ قامت، که برافراخته دارد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۹ - عشق در سینه‌ی من، لاله‌ستان‌ها دارد
گوهر بعدی:شماره ۱۳۱ - آتشکده ای در جگر سوخته دارم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
