این متن به موضوع تلاش و امید در زندگی و کسب روزی می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هر فردی با امید و تلاش به دنبال کسب روزی است، اما ترس از محرومیت و کم‌کاری می‌تواند مانع پیشرفت شود. همچنین، اشاره می‌شود که انبیا و اولیا نیز در این بازار زندگی تلاش کرده‌اند و موفق شده‌اند. شاعر از عناصر طبیعت مانند آتش، دریا، آهن و باد به عنوان مثال‌هایی از تسخیر و کنترل طبیعت توسط انسان استفاده می‌کند.
این متن دارای مفاهیم عمیق و فلسفی درباره زندگی، تلاش و امید است که برای نوجوانان و بزرگسالان قابل درک و الهام‌بخش است. همچنین، استفاده از مثال‌های طبیعی و اشاره به انبیا و اولیا نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت می‌شود.
بخش ۱۴۵ - بیان آنک ایمان مقلد خوفست و رجا
گَرچه گَردَنْشان زِ کوشش شُد چو دوک ۱
بامْدادان چون سویِ دُکّان رَوَد
بر امید و بوکِ روزی می‌دَوَد ۲
بوکْ روزی نَبْوَدَت چون می‌رَوی؟
خَوْفِ حِرمان هست تو چونی قوی؟ ۳
خَوْفِ حِرمانِ اَزَل در کَسْبِ لوت
چون نَکَردَت سُست اَنْدَر جُست و جوت ۴
گویی گَرچه خَوْفِ حِرمان هست پیش
هست اَنْدَر کاهِلی این خَوْف بیش ۵
هست در کوشش امیدم بیش تَر
دارم اَنْدَر کاهِلی اَفْزون خَطَر ۶
پس چرا در کارِ دین ای بَدگُمان
دامَنَت می‌گیرد این خَوْفِ زیان؟ ۷
یا نَدیدی کَاهْلِ این بازارِ ما
در چه سودَند اَنْبیا و اَوْلیا؟ ۸
زین دُکان رفتن چه کانْشان رو نِمود
اَنْدَرین بازار چون بَستَند سود؟ ۹
آتش آن را رامْ چون خَلْخال شُد
بَحْر آن را رام شُد حَمّال شُد ۱۰
آهن آن را رام شُد چون موم شُد
بادْ آن را بَنده و مَحْکوم شُد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
