خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این ابیات با استفاده از تصاویر زیبا و استعاره‌های لطیف، عشق و ارادت خود را به معشوق بیان می‌کند. او از یاسمین، گل، خرقه و پشم به عنوان نمادهایی برای نشان دادن دلبستگی و تأثیرپذیری از معشوق استفاده می‌کند. همچنین، به نظر می‌رسد که شاعر به نوعی زاهد و عارف را نیز خطاب قرار داده و از تأثیرات معنوی معشوق سخن می‌گوید.
متن دارای مضامین عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۲۰ - یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
یاسمین بنده شود چاک گریبان تو را
برگ گل جزیه دهد، شقّهٔ دامان تو را ۱
زاهد، این خرقه به دوشم خنکیهای تو داد
کرد پشمینه ی من، فکر زمستان تو را ۲
برگ گل جزیه دهد، شقّهٔ دامان تو را ۱
زاهد، این خرقه به دوشم خنکیهای تو داد
کرد پشمینه ی من، فکر زمستان تو را ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹ - گران جان می کند، تعظیم بی جا اهل دنیا را
گوهر بعدی:شماره ۲۱ - به داغ عشق پروردم، بهار خاطر خود را
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
