خلاصه و رده‌بندی سنی
18+
شاعر در این متن از دوری از ریا و زهد ظاهری سخن می‌گوید و بیان می‌کند که از مسجد به سوی میخانه رفته و از کوی نیکنامی دور شده است. او از دوستانش خداحافظی می‌کند و نشان می‌دهد که راه دیگری را در پیش گرفته است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و انتقادی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به میخانه و دوری از مسجد ممکن است برای برخی گروه‌های سنی نامناسب باشد.
شماره ۲۵۱ - آلودهٔ زهد کرده ام دامانی
آلودهٔ زهد کرده ام دامانی
وجّهت مِنَ المسجدِ نحو الحانِ ۱
ما رخت ز کوی نیکنامی بردیم
نستودِعُکُم معاشر الاخوانِ ۲
وجّهت مِنَ المسجدِ نحو الحانِ ۱
ما رخت ز کوی نیکنامی بردیم
نستودِعُکُم معاشر الاخوانِ ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۵۰ - چون باد صبا، سبک عنانی نکنی
گوهر بعدی:شماره ۲۵۲ - زاهد، از عشق، دین به افسون نبری
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
