خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از رهایی از تاریکی‌های وجود خود سخن می‌گوید و خود را مانند شمعی می‌داند که در برابر تیغ ایستاده است. او اشاره می‌کند که پیمانهٔ مشرب دیگران خالی است و خود را بادهٔ کهن خمخانهٔ چرخ می‌خواند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن‌ها ممکن است برای سنین پایین‌تر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌هایی مانند 'تیغ' و 'باده' ممکن است نیاز به بلوغ فکری برای درک صحیح داشته باشد.
شماره ۲۰۳ - از ظلمت هستی خود آزاده منم
از ظلمت هستی خود آزاده منم
چون شمع به زیرتیغ، استاده منم ۱
پیمانهٔ مشرب حریفان خالی ست
خمخانهء چرخ راکهن باده منم ۲
چون شمع به زیرتیغ، استاده منم ۱
پیمانهٔ مشرب حریفان خالی ست
خمخانهء چرخ راکهن باده منم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۲ - صوفی برخیز های و هوبی بزنیم
گوهر بعدی:شماره ۲۰۴ - چون شمع بود داغ جنون تاج سرم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
